این اشک ها به پای شما آتشم زدند
شکرخدا برای شما آتشم زدند
من جبرئیل سوخته بالم ،نگاه کن!
معراج چشم های شما آتشم زدند
سر تا به پا خلیل ِ گلستان نشین شدم
هر جا که در عزای شما آتشم زدند
از آن طرف مدینه و هیزم،ازاین طرف
با داغ کربلای شما آتشم زدند
بردند روی نیزه دلم را و بعد از آن
یک عمر در هوای شما آتشم زدند
گفتم کجاست خانه خورشید شعله ور
گفتند بوریای شما . آتشم زدند
¤
دیروز عصر تعزیه خوانان ِ شهرمان
همراه خیمه های شما آتشم زدند
امروز نیز نَیِّر و عُمّان و محتشم
با شعر در رثای شما آتشم زدند...
از : سید حمید رضا برقعی
سهشنبه ٢۳ آذر ۱۳۸٩ساعت
۱٠:٥۱ ق.ظ توسط تقی دژاکام
نظرات ()
شاید آن روزهای کودکی که با ورقهای امتحانی برای خودم روزنامه ای درست می کردم که علاوه بر لوگو ، خبر و سرمقاله و طرح و جدول و قصه و مطالب دنباله دار داشت فکر نمی کردم که سرنوشت ، سر سازگاری با علاقه هایم داشته باشد و من به حرفه دوست داشتنی خبرنگاری و روزنامه نگاری وارد شوم . اکنون 26 سال از چاپ اولین شعر من در ماهنامه "کیهان فرهنگی" به مدیریت زنده یاد "حسن منتظر قائم" و سپس صفحه "صدای بال اندیشیدن" کیهان در زمان شهید "سید حسن شاهچراغی" می گذرد . درست است که در این مدت دستی در کارهای مدیریتی فرهنگی هم داشته ام ، گاهی روزنامه نگاری هم درس می دهم و کتابهای چندین ناشر معتبر را هم ویرایش کرده و می کنم ، اما همچنان به عنوان با افتخاری می نازم که می خواهم تا پایان عمر همراهم باشد : خبرنگار.
این وبلاگ، شخصی است و البته در آن بر اساس بهره ها و تجربه هایم در امور فرهنگی و رسانه ای بخصوص از آنچه در "کیهان" ِ عزیز فراگرفته ام می نویسم اما به قول مسعود کیمیایی ، در اینجا "بشدت خودم هستم" و الزاما آنچه در اینجا می آورم ، مواضع کیهان یا مراکزی که در آنجا کار کرده و می کنم نیست .
عنوان"آب و آتش" هم ، کنایه ای از همه آن چیزهایی است که به آنها علاقه دارم و بر اساس فرمان دلم قلمی می کنم از دین ، فرهنگ و سیاست و ادبیات و سینما و هنر و اجتماع و هر چیز دوست داشتنی دیگر .
پروفایل تقی دژاکام
پروفایل تقی دژاکام
